به تو سر بسته و در پرده بگویــم


تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را


آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی

خودِ تو جان جهانی

گر نهانـی و عیانـی

تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی


تو خود اسرار نهانی

تو خود باغ بهشتی


تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی

به تو سوگند

که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی


نه که جُزئی

نه که چون آب در اندام سَبوئی


تو خود اویی بخود آی


تا که در خانه متروکۀ هرکس ننشـــینی و


بجز روشنــی شعشـعۀ پرتـو خود هیچ نبـینـی

و گلِ وصل بـچیـنی