می ترسم ... کنارم باش!

 

چه روزایی!!!

خدایا مگه من به غیر تو کسی رو دارم؟

 بزار با یکیش کنار بیام بعد تیر بعدی رو بزن

منکه همه ی آرزوها و ترسهامو بهت گفته بودم

گفته بودم بهت که اگه میرم به امید توئه

اصلا این تو و اینم قلب من !!! تیر بعدی رو صاف بزن اینجا

خدایا من هنوزم بهت ایمان و اعتماد دارم!

عرصه بهم تنگ شده ... از حال این روزای من فقط تو باخبری

تو میدونی با دل پر امید رفتن و با قلب پر غصه برگشتن یعنی چی!!!

تو میدونی یه دری رو با هزار امید و آرزو کوبیدن و

 بعد یه سال فهمیدن که اون در نبوده و دیوار بوده یعنی چی!!!

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااایا چی باعث شده حسرت و فقط حسرت به بار بیارم؟؟؟

 

 

به درگاهی پناه آورده ام ...کز در نمی راند

که هر کس را که در ماندست ... به سوی خویش می خواند

 

خداوندا خداوندا... قرارم باش و یارم باش

جهان تاریکی محض است ... میترسم ... کنارم باش

 

اگر گم کرده ام در این همه بیراهه ...راهم را

تویی که میبری سوی سپیدی ها ... نگاهم را

 

سطر برجسته زندگی من!

 

توی دفتر خاطراتم به این خاطره بارانی برخوردم

این شعر شکوهمند!

یادت میاد؟!

 

 

تو توانایی بخشش داری

دستهای تو توانایی آن را دارد...که مرا زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد... عشق و شور مستی 

 

                      و تو چون مصرع  شعری زیبا

              سطر برجسته ای از زندگی من هستی

 

دفتر عمر مرا

با وجود تو شکوهی دیگر... رونقی دیگر هست

 

می توانی توبه من ... زندگانی بخشی

                 یا بگیری از من ... آنچه را می بخشی

 

                     من به بی سامانی... باد را می مانم

                     من به سرگردانی ... ابر را می مانم ...

 

قصه ی بی سر و سامانی من

باد با برگ درختان میگفت...

 

دو تنهای بی نصیب

 

چقدر این شعر زیبا و ملموس سروده شده

درد رو در اعماق جان شاعر میشه دید...

 

 

 از هم گریختیم...


 وان نازنین پیاله دلخواه را  ؛ دریغ...  


                بر خاک ریختیم!  


 جان من و تو تشنه ی پیوند مهر بود... 


          دردا که جان تشنه ی خود را گداختیم ! 


بس دردناک بود جدایی میان ما ؛
 

         از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم .  

 


  دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت ؛ 


   اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت . 


   وان عشق نازنین که میان من و تو بود ؛ 
 

    دردا که چون جوانی ما پایمال گشت ! 

 


  با آن همه نیاز که من داشتم به تو ؛
 

   پرهیز عاشقانه ی من ناگزیر بود . 


 من بارها به سوی تو بازآمدم ؛ ولی...
 

                                                  هر بار دیر بود  !

 


         اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب ؛ 


                هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش .
 

    سرگشته در کشاکش طوفان روزگار ؛
 

                گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش !

   

هوشنگ ابتهاج

کوه باید شد و ماند

 

 

 

دشتها نام تو را می گویند

کوه ها شعر تو را می خوانند

                                    کوه باید شد و ماند

                                     رود باید شد و رفت

                                     دشت باید شد و خواند

 

در من این جلوه ی اندوه زچیست؟

در تو این قصه ی پرهیز که چه؟

 

                                        حرف را باید زد

                                              در د را باید گفت

سخن از مهر منو جور تو نیست

سخن از متلاشی شدن دوستی است

آشنایی با شور...  و جدایی بادرد!

 

                  سینه ام آینه ایست... با غباری از غم

                    تو به لبخندی ازین آینه بزدای غبار

 

من چه میگویم آه

با تو اکنون چه فراموشیها

با من اکنون چه نشستنها... خاموشیهاست.

حمید مصدق

 

اشک آسمون

 

 

دیروز آسمون بغض کرده بود...

یه بغض سنگی که با کلی سر و صدا همراه بود

اولش دلم برای آسمون سوخت که همه از بغضش خوشحال بودن

بعد آسمون انقدر بارید و بارید که خالی شد

خوش به حالت آسمون !

 اشک تو کسی رو ناراحت نمیکنه بلکه برعکس.

و تو راحت میتونی بباری

راستی چی تو دلت بود که اینقدر سر و صدا راه انداختی؟

اینهمه اشک مال کدوم غمت بود؟

مهری درخشان

شما هم میخواین کامروا شین؟؟؟

 

لقمان به پسرش گفت: میخواهی سه پندت بدهم تا کامروا شوی؟

 

اولا : سعی کن همیشه در بهترین بستر جهان بخوابی.

ثانیا : سعی کن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری.

ثالثا : سعی کن در بهترین خانه های جهان زندگی کنی.

 

پسر گفت : چطور می توانم این کارها را انجام دهم ؟

لقمان گفت :

- اگر کمی دیرتر و کمتر غذا بخوری...

 هر چه بخوری طعم بهترین غذای جهان را خواهد داشت .

 

- اگر بیشتر کار کنی و خسته شوی و کمتر بخوابی...

 در هر جا بخوابی بهترین رختخواب جهان خواهد بود .

 

- اگر به مردم محبت کنی و گذشت داشته باشی ...

در قلب مردم که بهترین خانه ی جهان است منزل خواهی داشت.