اینم از پاییز هزار رنگ ... و اینم منو هزار تا خاطره ی رنگارنگ

خاطرات شکوهمند... خاطرات تلخ ... خاطرات شیرین

پاییز همیشه حس قشنگی بهم میده

توش شاعر تر و عاشق ترم... باد پاییزی برام بوی عشق و مهربونی میاره

بوی خاطره ی آدمهایی که دیگه نیستند... رفتند و همه چیز رو با خودشون بردند...

 

 

ديدگان تو در قاب اندوه... سرد و خاموش ...خفته بودند
      زودتر از تو ناگفته ها را
               با زبان نگه گفته بودند.


از من و هر  چه در من نهان بود
 مي رميدي ...مي رهيدي
يادم آمد كه روزي درين راه
نا شكيبا مرا در پي خويش
 مي كشيدي... مي كشيدي


آخرين بار
آخرين لحظه ي تلخ ديدار
سر به سر پوچ ديدم جهان را
باد ناليد و من گوش كردم
خش خش برگهاي خزان را.


باز خواندي
باز راندي
باز بر تخت عاجم نشاندي
باز در كام موجم كشاندي


گر چه در پرنيان غمي شوم
    سالها در دلم زيستي تو
           آه هرگز ندانستم از عشق
                    چيستي تو...
                    كيستي تو...؟


فروغ فرخزاد