درد واره ها...
جانا سخن از زبان ما میگویی...!!!
دردهای من جامه نیستند ٬ تا زتن در آورم
چامه و چکامه نیستند٬ تا به رشته ی سخن در آورم.
نعره نیستند ٬تا زنای جان بر آورم
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی ست.
دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست٬
درد مردم زمانه است.
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان٬
درد می کند...
انحنای روح من !
شانه های خسته ی غرور من!
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است.
کتف گریه های بی بهانه ام !
بازوان حس شاعرانه ام!
زخم خورده است.
دردهای پوستی کجا؟! درد دوستی کجا؟!!
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا!
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم ٬ حرف حرف درد را ٬
در دلم نوشته است.
خون درد را با گلم سرشته است.
پس چگونه سر نوشت نا گزیر خویش را رها کنم؟!
درد رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من...
رنگ و بوی غنچه را زبرگهای تو به توی آن جدا کنم؟!
دفتر مرا ٬ دست درد می زند ورق٬
شعر تازه ی مرا ٬ درد گفته است
درد هم شنفته است
پس درین میانه من
از چه حرف می زنم؟
درد ٬حرف نیست
نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
قیصرامین پور
سلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام